കാലം മായ്ക്കാത്ത പ്രണയം! സ്വന്തം റീയൂണിയൻ നഷ്ടമായി, പിറന്നത് സൂപ്പർഹിറ്റ് ചിത്രം; ’96’ റീ-റിലീസിന് പിന്നിലെ ഹൃദയസ്പർശിയായ കഥ!

2018-ൽ സി. പ്രേം കുമാർ സംവിധാനം ചെയ്ത് വിജയ് സേതുപതിയും തൃഷയും പ്രധാന വേഷങ്ങളിലെത്തിയ ’96’ എന്ന ചിത്രം തീയേറ്ററുകളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, അത് പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സിൽ ഇത്രയധികം തരംഗമാകുമെന്ന് ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല. റാം എന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെയും ജാനു എന്ന വിരഹാർദ്രയായ പ്രണയിനിയുടെയും അപൂർണ്ണമായ ജീവിതം ഓരോ പ്രേക്ഷകന്റെയും സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവമായി മാറുകയാണുണ്ടായത്. ബോക്സ് ഓഫീസിൽ വൻ വിജയമായി മാറിയ ചിത്രം പിന്നീട് കന്നഡയിലേക്കും തെലുങ്കിലേക്കും റീമേക്ക് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

പഴയകാല ഹിറ്റ് സിനിമകൾ വീണ്ടും റീ-റിലീസ് ചെയ്യുന്ന ട്രെൻഡിന് പിന്നാലെ, ഒക്ടോബർ 9-ന് ’96’ വീണ്ടും തീയേറ്ററുകളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അതിനെ വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനായുള്ള ശ്രമമായി കാണാനാകില്ല. പല രീതിയിലും, ഈ സിനിമ തന്നെ മലയാളികളുടെയും തമിഴ് മക്കളുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാലം കടന്നുപോകുന്തോറും അതിലെ പ്രണയവും വിരഹവും കൂടുതൽ വ്യക്തിപരവും ഹൃദയസ്പർശിയുമായി വളരുകയാണ് ചെയ്തത്.

2018-ൽ സ്കൂൾ റീയൂണിയനിൽ വച്ച് റാമും ജാനുവും 22 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, 1996-ൽ തങ്ങൾ ജീവിച്ച ആ കൗമാരകാല ഓർമ്മകളിലേക്കാണ് അവർ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയത്. എന്നാൽ, ചിത്രം ഇറങ്ങി എട്ട് വർഷങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, പ്രേക്ഷകർ ആദ്യമായി ’96’ തീയേറ്ററിൽ കണ്ട ആ നിമിഷങ്ങളെയാണ് ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നത്. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ യഥാർത്ഥ നൊസ്റ്റാൾജിയ എന്താണെന്ന് ഈ ചിത്രം വീണ്ടും വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പരസ്പരം പ്രണയിച്ച രണ്ട് കുട്ടികളുടെ കഥ മാത്രമല്ല ’96’. മറിച്ച്, ജീവിതത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്കിടയിൽ വേർപിരിഞ്ഞുപോയ രണ്ടുപേർ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചും “നമ്മൾ ഒന്നായിരുന്നെങ്കിൽ എന്താകുമായിരുന്നു” എന്ന ചിന്തകളെക്കുറിച്ചും പങ്കുവെക്കുന്ന വൈകാരിക നിമിഷങ്ങളാണ് സിനിമ. രാത്രി കഴിയുമ്പോൾ വീണ്ടും യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വരുമെന്ന കയ്പ്പേറിയ യാഥാർത്ഥ്യം അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു.

സ്വന്തം സ്കൂൾ കാലഘട്ടവും, ആദ്യ പ്രണയവും, ഹൃദയത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ പറയാതെ മാറ്റിവെച്ച ആ വികാരങ്ങളും വീണ്ടും ഓർത്തെടുക്കാൻ ഈ ചിത്രം ഓരോ കാഴ്ചക്കാരനെയും പ്രേരിപ്പിച്ചു. 90-കളിൽ വളർന്നവർക്കാണ് ഇത് കൂടുതൽ അനുഭവപ്പെട്ടതെങ്കിലും, സിനിമ കൈകാര്യം ചെയ്ത സാർവത്രികമായ വൈകാരികത അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് എല്ലാ പ്രായക്കാരെയും സ്വാധീനിച്ചു. ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് നമുക്ക് ഇനി ഓർമ്മകളിലൂടെ മാത്രമേ മടങ്ങാൻ കഴിയൂ എന്ന സങ്കടകരമായ തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്.

വളരെ കുറച്ചു തമിഴ് സിനിമകൾക്ക് മാത്രം സാധ്യമായിട്ടുള്ള ‘നൊസ്റ്റാൾജിയ ക്ലാസിക്’ പദവിയാണ് ’96’ നേടിയെടുത്തത്. 2018-ൽ ആദ്യമായി സിനിമ കണ്ട ഒരാൾ ഇന്ന് എട്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും തീയേറ്ററിലെത്തുമ്പോൾ, അവർക്ക് പ്രായം എട്ടുവർഷം കൂടിയിട്ടുണ്ടാകും. ഇന്ന് അവർ കാണുന്ന റാമും ജാനുവും പുതിയൊരു വൈകാരിക അർത്ഥമായിരിക്കും അവർക്ക് സമ്മാനിക്കുക.

കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് പ്രേക്ഷകർക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമെങ്കിലും തീയേറ്റർ അനുഭവം ഒട്ടും കുറയില്ല. ഗോവിന്ദ് വസന്തയുടെ ഹൃദയസ്പർശിയായ പശ്ചാത്തല സംഗീതവും, ‘കാതല കാതല’, ‘ലൈഫ് ഓഫ് റാം’ തുടങ്ങിയ തരംഗമായ ഗാനങ്ങളും പ്രേക്ഷകരെ വീണ്ടും ആ മാന്ത്രിക ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. ആദ്യമായി സിനിമ കണ്ടപ്പോൾ അനുഭവിച്ച അതേ വൈകാരിക തരംഗം വീണ്ടും അനുഭവിച്ചറിയാനാണ് ഒക്ടോബർ 9-ലെ റീ-റിലീസിനായി ആളുകൾ കാത്തിരുന്നിരുന്നത്.

ഈ ചിത്രത്തിന് പിന്നിൽ കൗതുകകരമായ ഒരു കഥയുമുണ്ട്. 2015 ഡിസംബറിലെ ചെന്നൈ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ തന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയപ്പോഴാണ് സംവിധായകൻ സി. പ്രേം കുമാർ ഈ ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യ ഡ്രാഫ്റ്റ് എഴുതുന്നത്. വൈദ്യുതി നിലച്ച ആ നാളുകളിൽ, മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിലും അമ്മയുടെ കുത്തുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലും ഇരുന്ന് 20 ദിവസത്തിലധികം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്താണ് അദ്ദേഹം ഈ തിരക്കഥ പൂർത്തിയാക്കിയത്.

വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന് മുമ്പ്, പ്രേം കുമാറിന് തന്റെ സ്കൂളിലെ റീയൂണിയനിൽ പങ്കെടുക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. പിന്നീട് സഹപാഠികൾ അയച്ച വീഡിയോകളും സംഭാഷണങ്ങളും കണ്ടപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് റാമിന്റെയും ജാനുവിന്റെയും പ്രണയ കഥ രൂപപ്പെടുന്നത്. ഒരിക്കലും തിരികെ ലഭിക്കാത്ത ആ സുവർണ്ണ കാലഘട്ടത്തെ വീണ്ടും അനുഭവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്നാണ് ’96’ എന്ന സിനിമ പിറവിയെടുത്തത്.

“കാലത്തിലേക്ക് പിന്നോട്ട് നടക്കുക എന്നത് അസാധ്യമാണ്” എന്ന വലിയ സത്യമാണ് ’96’ സംസാരിക്കുന്നത്. എങ്കിലും, ഓരോ പ്രേക്ഷകനും തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ ഒരു വൈകാരിക കാരണം നൽകാൻ ഈ ചിത്രത്തിന് സാധിച്ചു. എട്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ഓർമ്മകളുടെ ആ മധുരനൊമ്പരം അതേപടി നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നു എന്നതാണ് ഈ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം.