വേദകാലസംസ്കാരവും ആര്യന്മാരുടെ കുടിയേറ്റവും ഇന്ത്യന് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക തനിമയില് വലിയ തോതിലുള്ള മാറ്റങ്ങള് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതുവരെ നിലനിന്നിരുന്ന തദ്ദേശീയമായ ആരാധനാ രീതികളും ചികിത്സാ സമ്പ്രദായങ്ങളും സാമൂഹിക ഘടനയുമെല്ലാം ആര്യന് സ്വാധീനത്താല് വലിയ മാറ്റങ്ങള്ക്ക് വിധേയമായി. എങ്കിലും ദ്രാവിഡ സംസ്കാരത്തിന്റെ വേരൂന്നിയ ആദിവാസികളുടെ വിശ്വാസങ്ങളിലും ആചാരങ്ങളിലും ഈ ‘ആര്യനൈസേഷന്’ പൂര്ണ്ണമായ അടിച്ചമര്ത്തല് നടത്തിയിരുന്നില്ല. ബ്രാഹ്മണിക പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ കടന്നുവരവിനെ പ്രതിരോധിച്ചും അവയുമായി ഇടകലര്ന്നും തനതായ ഒരു സമാന്തര ശ്രേണി നിലനിര്ത്താന് ഇന്നും ആദിമ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങള്ക്കും നാടന് സംസ്കൃതിക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിലെ ഓരോ ആദിവാസി ഗോത്ര വിഭാഗത്തിനും ഇന്നും അന്യംഞ്ഞുപോകാത്ത തനത് ജീവിതരീതിയുണ്ട്. പണിയര്, കുറിച്യര്, കാണി, മലയര്, വേടര് തുടങ്ങി സംഘകാല കൃതികളില് പരാമര്ശിക്കപ്പെടുന്ന ഗോത്രങ്ങളുടെ ജീവിതരീതികളും ആരാധനാസങ്കല്പ്പങ്ങളും പ്രകൃതിയോട് ഇഴചേര്ന്നതാണ്. ആര്യവത്കരണത്തിന്റെയും പിന്നീട് ശക്തമായ ബ്രാഹ്മണ സ്വാധീനത്തിന്റെയും ഫലമായി അപ്രത്യക്ഷമായോ പിന്തള്ളപ്പെട്ടോ എന്ന് നാം കരുതിയ പല തനതു ദൈവങ്ങളും ഇന്ന് പുതിയ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും തിരിച്ചുവരുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്. അടുത്തിടെ സോഷ്യല് മീഡിയയില് തരംഗമായി മാറുന്ന ചില ആരാധനാ രീതികളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും കാണുമ്പോള്, പാഠപുസ്തകങ്ങളില് മാത്രം പഠിച്ചു മറന്ന ദ്രാവിഡന്റെ പ്രകൃതി ദൈവങ്ങള് പുനര്ജനിക്കുന്നതായി തോന്നിപ്പോകുന്നു.
കുട്ടിചാത്തന് ആരാധന, യക്ഷി, മാടന്, മറുത, കാളി എന്നിങ്ങനെ ഒരു കാലത്തിന്റെ പഴമയെ സമ്പന്നമാക്കിയിരുന്ന ദൈവങ്ങളുടെ മടങ്ങി വരവ് കേരളീയ സമൂഹത്തില് വലിയ ചര്ച്ചയാണ്. ആരാധനയ്ക്കപ്പുറം വിശ്വാസിയുടെ ആവശ്യം വേഗത്തില് പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന വാഗ്ദാനത്തില് ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങളെ ബിസിനസാക്കി മാറ്റുന്ന ഒരു വിഭാഗം സജീവമാണെങ്കിലും, ഇതിന്റെ സാംസ്കാരിക അടിത്തറ വളരെ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്. സംഘകാലഘട്ടത്തിലെ തിണാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള (കുറിഞ്ചി, മുല്ലൈ, മെയ്തല്, നെയ്തല്, പാലൈ) ജീവിതരീതിയും പ്രകൃതിയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ആദരവുമാണ് ഇതിന്റെയെല്ലാം അന്തര്ധാര. കല്ലുകളിലും ആയുധങ്ങളിലും വൃക്ഷങ്ങളിലും ദൈവചൈതന്യം സങ്കല്പ്പിച്ച് ആരാധിച്ചിരുന്ന പ്രാചീന ദ്രാവിഡ രീതികളുടെ ശേഷിപ്പുകളാണ് ഇന്നും കേരളത്തിലും തമിഴ്നാട്ടിലുമുള്ള വീരക്കല്ലുകളും കാവുകളും.
കൊറ്റവയും കാളി സങ്കല്പ്പവും
പരിണാമത്തിന്റെ വഴികൾ
ഭാരതീയ സംസ്കൃതിയില് ആര്യന് വേദങ്ങളെക്കാള് പഴക്കമുള്ള തദ്ദേശീയമായ വേരുകളാണ് കാളി സങ്കല്പ്പത്തിനുള്ളത്. സംഘകാലഘട്ടത്തില് യുദ്ധത്തിന്റെയും വിജയത്തിന്റെയും ദേവതയായി ആരാധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ‘കൊറ്റവൈ’ അല്ലെങ്കില് ‘കൊട്രവൈ’ ആണ് ഭദ്രകാളിയുടെ ആദിമ രൂപം. കാടുകളിലും മലനിരകളിലും വസിച്ചിരുന്നവരും നായാട്ടു തൊഴിലില് ഏര്പ്പെട്ടിരുന്നവരുമായ ആദിമ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളാണ് കൊറ്റവൈയെ ആരാധിച്ചിരുന്നത്. ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചവളും കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വാഹനമാക്കിയവളും യുദ്ധക്കളത്തില് ആടിത്തിമിര്ക്കുന്നവളുമായിട്ടാണ് സംഘകാല കൃതികളില് കൊറ്റവൈയെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ആദിമകാലത്തെ പ്രകൃതി ആരാധനയുടേയും മാതൃദൈവ സങ്കല്പ്പങ്ങളുടെയും തുടര്ച്ചയായാണ് പില്ക്കാലത്ത് ശാക്തേയം എന്ന താന്ത്രിക ആരാധന മാര്ഗമായി ഇത് രൂപപ്പെട്ടത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആത്യന്തികമായ ഊര്ജ്ജവും സര്വ്വവ്യാപിയായ ശക്തിയുമായാണ് ശാക്തേയം കാളിയെ കാണുന്നത്. ഇവിടെ ഭയം, വിനാശം, മരണം എന്നിവയ്ക്കപ്പുറം സംരക്ഷണത്തിന്റെ മാതൃ രൂപമാണ് കാളി. മാര്ക്കണ്ഡേയ പുരാണത്തിലെ ദേവീ മാഹാത്മ്യത്തിലാണ് കാളിയുടെ രൂപം ആദ്യമായി വ്യവസ്ഥാപിതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. ചണ്ഡ-മുണ്ഡന്മാരേയും രക്തബീജനേയും വധിക്കാന് ദുര്ഗയുടെ പുരികക്കൊടിയില് നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച ഭീകരരൂപിണിയായാണ് അവിടെ കാളിയെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കറുത്ത നിറം, ചിതറിയ മുടി, തലയോട്ടി മാല, ദൃഢമായ ശരീരം എന്നിവ പ്രകൃതിയുടെ സംഹാരതാളത്തേയും കാലത്തിന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ ശക്തിയേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കേരളീയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ ആദിമക്കാളി
കേരളത്തിലെ കാളി സങ്കല്പ്പത്തിന് വളരെ ശക്തമായ തനതു പാരമ്പര്യം തന്നെയുണ്ട്. വടക്കന് കേരളത്തിലെ തെയ്യങ്ങളും തോറ്റംപാട്ടുകളും, തെക്കന്-മധ്യകേരളത്തിലെ പടയണി, ഭരണിപ്പാട്ടുകള്, മുടിയേറ്റ് എന്നിവയെല്ലാം ഈ ആദിമകാളി/ഭദ്രകാളി ആരാധനയുടെ നേര്സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. ആര്യവത്കരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇവയില് പലതും പിന്നീട് ശിവന്, വിഷ്ണു, ദുര്ഗ തുടങ്ങിയ പുരാണ ദൈവീക ഭാവങ്ങളിലേക്കും താന്ത്രിക വിധികള്ക്കകത്തേക്കും രൂപാന്തരീകരിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, അടിവേരുകളില് അവ ദ്രാവിഡ ഗോത്രമനസ്സുകളുടെ ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പായി നിലകൊള്ളുന്നു.
കാളി ഉപാസനയോ മന്ത്രജപങ്ങളോ കേവലം പുസ്തകങ്ങളില് നിന്നും പഠിച്ച് സ്വയം ചെയ്യാവുന്ന ഒന്നല്ല. കാളി ഉഗ്രമൂര്ത്തിയായതിനാല് താന്ത്രിക വിധികളിലോ ശാക്തേയ പാരമ്പര്യത്തിലോ അറിവുള്ള ഒരു ഗുരുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള മാര്ഗനിര്ദ്ദേശ പ്രകാരം മാത്രമേ ഇത്തരം മന്ത്രോപാസനകളും പൂജാവിധികളും ചെയ്യാവൂ എന്നാണ് ശാസ്ത്രവിധി. വിവേകപൂര്ണ്ണമായ സമീപനത്തിലൂടെയല്ലാതെ അന്ധമായ ഭക്തിയിലോ സോഷ്യല് മീഡിയ ട്രെന്ഡുകളിലോ മാത്രം അഭിരമിക്കുമ്പോള് ഈ ആദിമ സംസ്കൃതിയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും തത്ത്വചിന്തയും പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, വേരുകള് തേടിയുള്ള പുതുതലമുറയുടെ ഈ തിരിച്ചുനടപ്പ് തദ്ദേശീയമായ സംസ്കാരത്തിന്റെ ശക്തമായ തിരിച്ചുവരവിനെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.
പ്രകൃതിയുടെ മക്കളും നിഗൂഢ ദൈവങ്ങളും: കുട്ടിച്ചാത്തനും മറ്റ് ദ്രാവിഡ ഗോത്ര ദൈവങ്ങളും
ആര്യവത്കരണത്തിന്റെയും പില്ക്കാല ബ്രാഹ്മണിക ആധിപത്യത്തിന്റെയും വേലിയേറ്റങ്ങളെ അതിജീവിച്ച്, ദക്ഷിണേന്ത്യന് മണ്ണില് ഇന്നും സജീവമായി നിലനില്ക്കുന്ന ആദിമ സങ്കല്പ്പങ്ങളാണ് കുട്ടിച്ചാത്തന്, യക്ഷി, മാടന്, മറുത തുടങ്ങിയ ഗോത്ര ദൈവങ്ങള്. ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും പ്രാദേശികമായ നാടന് വിശ്വാസങ്ങളും ഇഴചേര്ന്ന് രൂപപ്പെട്ട ഈ ദൈവീക സങ്കല്പ്പങ്ങള് മലയാളിയുടെ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തോടും പ്രകൃതിയോടും ഇത്രയേറെ ഇഴുകിപ്പിടിച്ചിരിക്കാന് കാരണം അവയുടെ മണ്ണില് തൊട്ടാറുള്ള യാഥാര്ത്ഥ്യബോധമാണ്.
കുട്ടിച്ചാത്തന്: തദ്ദേശീയമായ ഊര്ജ്ജവും കുസൃതിയും
കേരളത്തിലെ നാടന് ദൈവങ്ങളില് ഏറ്റവും ജനകീയവും അതേസമയം അതീവ രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ളതുമായ ഒരു ഉപാസനാമൂര്ത്തിയാണ് കുട്ടിച്ചാത്തന്. ആര്യന് പുരാണങ്ങളിലെ യാതൊരുവിധ ദേവഗണങ്ങളുമായും തുടക്കത്തില് നേരിട്ട് ബന്ധമില്ലാത്ത, തികച്ചും തദ്ദേശീയമായ ഒരു ഗോത്രമൂര്ത്തിയാണിത്. കാടുകളിലും മലയോരങ്ങളിലും ജീവിച്ചിരുന്ന ആദിവാസികളുടെ പ്രകൃതി ശക്തികളോടുള്ള ആരാധനയും, പിന്നീട് ബൗദ്ധ-ശാക്തേയ സ്വാധീനങ്ങളും ഒന്നുചേര്ന്നാണ് കുട്ടിച്ചാത്തന് സങ്കല്പ്പം രൂപപ്പെട്ടതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ കുട്ടിയുടെ രൂപഭാവങ്ങളുള്ള, അതീവ വേഗതയും പ്രകൃതിക്കതീതമായ ശക്തിയുമുള്ള ഒരു ഊര്ജ്ജമായാണ് ഇവരെ സങ്കല്പ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ചാത്തന് സേവയും പൂജകളും അതികഠിനമായ താന്ത്രിക കര്മ്മങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. തെക്കന് കേരളത്തിലെ ചില കാവുകളിലും വടക്കന് കേരളത്തിലെ ചില തെയ്യരൂപങ്ങളിലും കുട്ടിച്ചാത്തന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രകടമാണ്. വെറ്റില, അടയ്ക്ക, കള്ള്, പുകയില എന്നിവയും കോഴിബലിയും പോലുള്ള തനിമയാര്ന്ന വഴിപാടുകളാണ് ഇവര്ക്ക് പ്രധാനമായും നല്കിപ്പോരുന്നത്.
യക്ഷി: പ്രകൃതിയുടെ സ്ത്രീരൂപവും ഭയവും വശ്യതയും
കേരളീയ ഭാവനയിലെ യക്ഷി സങ്കല്പ്പത്തിന് സംസ്കൃത സാഹിത്യത്തിലെ ‘യക്ഷന്മാരുമായി’ ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലും, നാടന് പാട്ടുകളിലും ഗ്രാമീണ വിശ്വാസങ്ങളിലും കാണുന്ന യക്ഷികള് തികച്ചും പ്രാദേശികമായ പ്രകൃതി ദേവതകളുടെ തുടര്ച്ചയാണ്. വന്മരങ്ങളിലും (പ്രത്യേകിച്ച് പാലമരങ്ങളില്) കാടുകളിലും കാവുകളിലും വസിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന യക്ഷി, പ്രകൃതിയുടെ പകരം വീട്ടലിന്റെയും അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട സ്ത്രീ ഊര്ജ്ജത്തിന്റെയോ പ്രതീകമാണ്. ചുവന്ന പട്ടുടുത്തും നീണ്ട മുടിയോടും കൂടിയുള്ള യക്ഷിയുടെ രൂപം പ്രാചീന മാതൃദൈവ സങ്കല്പ്പങ്ങളുടെ മറ്റൊരു വശമാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.
മാടന്: കാവുകളിലെ കാവല്ക്കാരന്
ദ്രാവിഡ ഗോത്രങ്ങളുടെ കാര്ഷിക-നായാട്ട് ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന ദൈവമാണ് ‘മാടന്’ (ഉദാഹരണത്തിന്: അരുണാചല മാടന്, ചാത്തന് മാടന്, പുലിമാടന്). ഗ്രാമങ്ങളുടെയും കാവുകളുടെയും അതിർത്തി കാക്കുന്ന കാവല്ക്കാരനായാണ് മാടനെ കണക്കാക്കുന്നത്.
ചരിത്രപരമായ വേരുകള്: പ്രാചീന കാലത്ത് യുദ്ധത്തിലും നായാട്ടിലും വീരമൃത്യു വരിച്ച ഗോത്രവീരന്മാരുടെ സ്മരണയ്ക്കായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന വീരക്കല്ലുകളുടെയും കല്ത്തറകളുടെയും പരിണാമമാണ് പില്ക്കാലത്ത് മാടന് സങ്കല്പ്പമായി മാറിയത്.
രൗദ്രഭാവമുള്ള മൂര്ത്തിയാണെങ്കിലും തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്ക്ക് സര്വ്വവിധ സംരക്ഷണവും നല്കുന്ന ദൈവമായാണ് നാടന് ജനത മാടനെ വിശ്വസിക്കുന്നത്. പടയണി പോലുള്ള അനുഷ്ഠാന കലകളില് മാടന്കോലങ്ങള്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
മറുതയും മറ്റ് മന്ത്രമൂര്ത്തികളും
മനുഷ്യന്റെ ഭയത്തെയും പ്രകൃതിയുടെ അനിയന്ത്രിതമായ ശക്തികളെയും നിയന്ത്രിക്കാന് പ്രാചീന മനുഷ്യന് കണ്ടെത്തിയ വിവിധ രൂപങ്ങളാണ് മറുതയും ഗുളികനും പോലുള്ള മൂര്ത്തികള്.
രോഗങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും വിതയ്ക്കുന്ന ശക്തിയായും എന്നാല് പ്രീതിപ്പെടുത്തിയാല് രോഗശാന്തി നല്കുന്ന അമ്മദൈവമായും മറുതയെ ചില പ്രദേശങ്ങളില് ആരാധിക്കാറുണ്ട്.
ഗുളികന്: വടക്കന് കേരളത്തിലെ തെയ്യങ്ങളില് ഏറ്റവും ഭയാനകവും എന്നാല് ശക്തവുമായ മൂര്ത്തിയാണ് ഗുളികന്
കാലന്റെ (യമന്റെ) ഭാവമായിട്ടാണ് ഇതിനെ കാണുന്നതെങ്കിലും, ആദിമകാലത്തെ കറുത്ത പ്രകൃതി ശക്തികളുടെയോ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗോത്രസങ്കല്പ്പങ്ങളുടെയോ പ്രതിരൂപമാണിത്.
ഇന്നത്തെ സോഷ്യല് മീഡിയ ട്രെന്ഡുകളും യാഥാർത്ഥ്യവും
പാഠപുസ്തകങ്ങളില് നിന്നും പടിയിറക്കപ്പെട്ട ഈ ഗോത്ര ദൈവങ്ങള് ഇന്ന് റീല്സിലൂടെയും സോഷ്യല് മീഡിയ വീഡിയോകളിലൂടെയും വീണ്ടും മുഖ്യധാരയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നുണ്ട്. ഇത് ഒരു വശത്ത് പുതിയ തലമുറയെ തങ്ങളുടെ തനത് വേരുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനടക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മറുവശത്ത് ഇത്തരം ഗൂഢമായ ആചാരങ്ങളെ വെറും വിനോദമായോ പെട്ടെന്നുള്ള കാര്യസിദ്ധിക്കുള്ള ഷോപ്പിംഗ് മാളുകളായോ കാണുന്ന പ്രവണതയും ശക്തമാണ്. ആദിമ മനുഷ്യന് പ്രകൃതിയോടുള്ള ഭയത്തോടും ആദരവോടും കൂടി മാത്രം സമീപിച്ചിരുന്ന ഈ ശക്തികളെ അശാസ്ത്രീയമായി സമീപിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും സാമൂഹികമായ അപാകതകളിലേക്കും ചൂഷണങ്ങളിലേക്കും നയിക്കാറുണ്ട്.
എങ്കിലും, ആര്യവത്കരണത്തിന്റെ ഏകശിലാ രൂപങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ കാടുകളും കാവുകളും നാടന് പാട്ടുകളും ഇന്നും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ ദ്രാവിഡ തനിമയാണ് യഥാർത്ഥത്തില് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക തറക്കല്ല്.
ഇന്ത്യയിലെ ഓരോ ആദിവാസി ഗോത്ര വിഭാഗത്തിനും ഇന്നും അന്യംഞ്ഞുപോകാത്ത തനത് ജീവിതരീതിയുണ്ട്. പണിയര്, കുറിച്യര്, കാണി, മലയര്, വേടര് തുടങ്ങി സംഘകാല കൃതികളില് പരാമര്ശിക്കപ്പെടുന്ന ഗോത്രങ്ങളുടെ ജീവിതരീതികളും ആരാധനാസങ്കല്പ്പങ്ങളും പ്രകൃതിയോട് ഇഴചേര്ന്നതാണ്. ആര്യവത്കരണത്തിന്റെയും പിന്നീട് ശക്തമായ ബ്രാഹ്മണ സ്വാധീനത്തിന്റെയും ഫലമായി അപ്രത്യക്ഷമായോ പിന്തള്ളപ്പെട്ടോ എന്ന് നാം കരുതിയ പല തനതു ദൈവങ്ങളും ഇന്ന് പുതിയ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും തിരിച്ചുവരുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്. അടുത്തിടെ സോഷ്യല് മീഡിയയില് തരംഗമായി മാറുന്ന ചില ആരാധനാ രീതികളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും കാണുമ്പോള്, പാഠപുസ്തകങ്ങളില് മാത്രം പഠിച്ചു മറന്ന ദ്രാവിഡന്റെ പ്രകൃതി ദൈവങ്ങള് പുനര്ജനിക്കുന്നതായി തോന്നിപ്പോകുന്നു.
കുട്ടിചാത്തന് ആരാധന, യക്ഷി, മാടന്, മറുത, കാളി എന്നിങ്ങനെ ഒരു കാലത്തിന്റെ പഴമയെ സമ്പന്നമാക്കിയിരുന്ന ദൈവങ്ങളുടെ മടങ്ങി വരവ് കേരളീയ സമൂഹത്തില് വലിയ ചര്ച്ചയാണ്. ആരാധനയ്ക്കപ്പുറം വിശ്വാസിയുടെ ആവശ്യം വേഗത്തില് പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന വാഗ്ദാനത്തില് ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങളെ ബിസിനസാക്കി മാറ്റുന്ന ഒരു വിഭാഗം സജീവമാണെങ്കിലും, ഇതിന്റെ സാംസ്കാരിക അടിത്തറ വളരെ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്. സംഘകാലഘട്ടത്തിലെ തിണാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള (കുറിഞ്ചി, മുല്ലൈ, മെയ്തല്, നെയ്തല്, പാലൈ) ജീവിതരീതിയും പ്രകൃതിയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ആദരവുമാണ് ഇതിന്റെയെല്ലാം അന്തര്ധാര. കല്ലുകളിലും ആയുധങ്ങളിലും വൃക്ഷങ്ങളിലും ദൈവചൈതന്യം സങ്കല്പ്പിച്ച് ആരാധിച്ചിരുന്ന പ്രാചീന ദ്രാവിഡ രീതികളുടെ ശേഷിപ്പുകളാണ് ഇന്നും കേരളത്തിലും തമിഴ്നാട്ടിലുമുള്ള വീരക്കല്ലുകളും കാവുകളും.
കൊറ്റവയും കാളി സങ്കല്പ്പവും
പരിണാമത്തിന്റെ വഴികൾ
ഭാരതീയ സംസ്കൃതിയില് ആര്യന് വേദങ്ങളെക്കാള് പഴക്കമുള്ള തദ്ദേശീയമായ വേരുകളാണ് കാളി സങ്കല്പ്പത്തിനുള്ളത്. സംഘകാലഘട്ടത്തില് യുദ്ധത്തിന്റെയും വിജയത്തിന്റെയും ദേവതയായി ആരാധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ‘കൊറ്റവൈ’ അല്ലെങ്കില് ‘കൊട്രവൈ’ ആണ് ഭദ്രകാളിയുടെ ആദിമ രൂപം. കാടുകളിലും മലനിരകളിലും വസിച്ചിരുന്നവരും നായാട്ടു തൊഴിലില് ഏര്പ്പെട്ടിരുന്നവരുമായ ആദിമ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളാണ് കൊറ്റവൈയെ ആരാധിച്ചിരുന്നത്. ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചവളും കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വാഹനമാക്കിയവളും യുദ്ധക്കളത്തില് ആടിത്തിമിര്ക്കുന്നവളുമായിട്ടാണ് സംഘകാല കൃതികളില് കൊറ്റവൈയെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ആദിമകാലത്തെ പ്രകൃതി ആരാധനയുടേയും മാതൃദൈവ സങ്കല്പ്പങ്ങളുടെയും തുടര്ച്ചയായാണ് പില്ക്കാലത്ത് ശാക്തേയം എന്ന താന്ത്രിക ആരാധന മാര്ഗമായി ഇത് രൂപപ്പെട്ടത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആത്യന്തികമായ ഊര്ജ്ജവും സര്വ്വവ്യാപിയായ ശക്തിയുമായാണ് ശാക്തേയം കാളിയെ കാണുന്നത്. ഇവിടെ ഭയം, വിനാശം, മരണം എന്നിവയ്ക്കപ്പുറം സംരക്ഷണത്തിന്റെ മാതൃ രൂപമാണ് കാളി. മാര്ക്കണ്ഡേയ പുരാണത്തിലെ ദേവീ മാഹാത്മ്യത്തിലാണ് കാളിയുടെ രൂപം ആദ്യമായി വ്യവസ്ഥാപിതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. ചണ്ഡ-മുണ്ഡന്മാരേയും രക്തബീജനേയും വധിക്കാന് ദുര്ഗയുടെ പുരികക്കൊടിയില് നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച ഭീകരരൂപിണിയായാണ് അവിടെ കാളിയെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കറുത്ത നിറം, ചിതറിയ മുടി, തലയോട്ടി മാല, ദൃഢമായ ശരീരം എന്നിവ പ്രകൃതിയുടെ സംഹാരതാളത്തേയും കാലത്തിന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ ശക്തിയേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കേരളീയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ ആദിമക്കാളി
കേരളത്തിലെ കാളി സങ്കല്പ്പത്തിന് വളരെ ശക്തമായ തനതു പാരമ്പര്യം തന്നെയുണ്ട്. വടക്കന് കേരളത്തിലെ തെയ്യങ്ങളും തോറ്റംപാട്ടുകളും, തെക്കന്-മധ്യകേരളത്തിലെ പടയണി, ഭരണിപ്പാട്ടുകള്, മുടിയേറ്റ് എന്നിവയെല്ലാം ഈ ആദിമകാളി/ഭദ്രകാളി ആരാധനയുടെ നേര്സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. ആര്യവത്കരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇവയില് പലതും പിന്നീട് ശിവന്, വിഷ്ണു, ദുര്ഗ തുടങ്ങിയ പുരാണ ദൈവീക ഭാവങ്ങളിലേക്കും താന്ത്രിക വിധികള്ക്കകത്തേക്കും രൂപാന്തരീകരിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, അടിവേരുകളില് അവ ദ്രാവിഡ ഗോത്രമനസ്സുകളുടെ ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പായി നിലകൊള്ളുന്നു.
കാളി ഉപാസനയോ മന്ത്രജപങ്ങളോ കേവലം പുസ്തകങ്ങളില് നിന്നും പഠിച്ച് സ്വയം ചെയ്യാവുന്ന ഒന്നല്ല. കാളി ഉഗ്രമൂര്ത്തിയായതിനാല് താന്ത്രിക വിധികളിലോ ശാക്തേയ പാരമ്പര്യത്തിലോ അറിവുള്ള ഒരു ഗുരുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള മാര്ഗനിര്ദ്ദേശ പ്രകാരം മാത്രമേ ഇത്തരം മന്ത്രോപാസനകളും പൂജാവിധികളും ചെയ്യാവൂ എന്നാണ് ശാസ്ത്രവിധി. വിവേകപൂര്ണ്ണമായ സമീപനത്തിലൂടെയല്ലാതെ അന്ധമായ ഭക്തിയിലോ സോഷ്യല് മീഡിയ ട്രെന്ഡുകളിലോ മാത്രം അഭിരമിക്കുമ്പോള് ഈ ആദിമ സംസ്കൃതിയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും തത്ത്വചിന്തയും പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, വേരുകള് തേടിയുള്ള പുതുതലമുറയുടെ ഈ തിരിച്ചുനടപ്പ് തദ്ദേശീയമായ സംസ്കാരത്തിന്റെ ശക്തമായ തിരിച്ചുവരവിനെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.
പ്രകൃതിയുടെ മക്കളും നിഗൂഢ ദൈവങ്ങളും: കുട്ടിച്ചാത്തനും മറ്റ് ദ്രാവിഡ ഗോത്ര ദൈവങ്ങളും
ആര്യവത്കരണത്തിന്റെയും പില്ക്കാല ബ്രാഹ്മണിക ആധിപത്യത്തിന്റെയും വേലിയേറ്റങ്ങളെ അതിജീവിച്ച്, ദക്ഷിണേന്ത്യന് മണ്ണില് ഇന്നും സജീവമായി നിലനില്ക്കുന്ന ആദിമ സങ്കല്പ്പങ്ങളാണ് കുട്ടിച്ചാത്തന്, യക്ഷി, മാടന്, മറുത തുടങ്ങിയ ഗോത്ര ദൈവങ്ങള്. ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും പ്രാദേശികമായ നാടന് വിശ്വാസങ്ങളും ഇഴചേര്ന്ന് രൂപപ്പെട്ട ഈ ദൈവീക സങ്കല്പ്പങ്ങള് മലയാളിയുടെ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തോടും പ്രകൃതിയോടും ഇത്രയേറെ ഇഴുകിപ്പിടിച്ചിരിക്കാന് കാരണം അവയുടെ മണ്ണില് തൊട്ടാറുള്ള യാഥാര്ത്ഥ്യബോധമാണ്.
കുട്ടിച്ചാത്തന്: തദ്ദേശീയമായ ഊര്ജ്ജവും കുസൃതിയും
കേരളത്തിലെ നാടന് ദൈവങ്ങളില് ഏറ്റവും ജനകീയവും അതേസമയം അതീവ രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ളതുമായ ഒരു ഉപാസനാമൂര്ത്തിയാണ് കുട്ടിച്ചാത്തന്. ആര്യന് പുരാണങ്ങളിലെ യാതൊരുവിധ ദേവഗണങ്ങളുമായും തുടക്കത്തില് നേരിട്ട് ബന്ധമില്ലാത്ത, തികച്ചും തദ്ദേശീയമായ ഒരു ഗോത്രമൂര്ത്തിയാണിത്. കാടുകളിലും മലയോരങ്ങളിലും ജീവിച്ചിരുന്ന ആദിവാസികളുടെ പ്രകൃതി ശക്തികളോടുള്ള ആരാധനയും, പിന്നീട് ബൗദ്ധ-ശാക്തേയ സ്വാധീനങ്ങളും ഒന്നുചേര്ന്നാണ് കുട്ടിച്ചാത്തന് സങ്കല്പ്പം രൂപപ്പെട്ടതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ കുട്ടിയുടെ രൂപഭാവങ്ങളുള്ള, അതീവ വേഗതയും പ്രകൃതിക്കതീതമായ ശക്തിയുമുള്ള ഒരു ഊര്ജ്ജമായാണ് ഇവരെ സങ്കല്പ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ചാത്തന് സേവയും പൂജകളും അതികഠിനമായ താന്ത്രിക കര്മ്മങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. തെക്കന് കേരളത്തിലെ ചില കാവുകളിലും വടക്കന് കേരളത്തിലെ ചില തെയ്യരൂപങ്ങളിലും കുട്ടിച്ചാത്തന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രകടമാണ്. വെറ്റില, അടയ്ക്ക, കള്ള്, പുകയില എന്നിവയും കോഴിബലിയും പോലുള്ള തനിമയാര്ന്ന വഴിപാടുകളാണ് ഇവര്ക്ക് പ്രധാനമായും നല്കിപ്പോരുന്നത്.
യക്ഷി: പ്രകൃതിയുടെ സ്ത്രീരൂപവും ഭയവും വശ്യതയും
കേരളീയ ഭാവനയിലെ യക്ഷി സങ്കല്പ്പത്തിന് സംസ്കൃത സാഹിത്യത്തിലെ ‘യക്ഷന്മാരുമായി’ ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലും, നാടന് പാട്ടുകളിലും ഗ്രാമീണ വിശ്വാസങ്ങളിലും കാണുന്ന യക്ഷികള് തികച്ചും പ്രാദേശികമായ പ്രകൃതി ദേവതകളുടെ തുടര്ച്ചയാണ്. വന്മരങ്ങളിലും (പ്രത്യേകിച്ച് പാലമരങ്ങളില്) കാടുകളിലും കാവുകളിലും വസിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന യക്ഷി, പ്രകൃതിയുടെ പകരം വീട്ടലിന്റെയും അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട സ്ത്രീ ഊര്ജ്ജത്തിന്റെയോ പ്രതീകമാണ്. ചുവന്ന പട്ടുടുത്തും നീണ്ട മുടിയോടും കൂടിയുള്ള യക്ഷിയുടെ രൂപം പ്രാചീന മാതൃദൈവ സങ്കല്പ്പങ്ങളുടെ മറ്റൊരു വശമാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.
മാടന്: കാവുകളിലെ കാവല്ക്കാരന്
ദ്രാവിഡ ഗോത്രങ്ങളുടെ കാര്ഷിക-നായാട്ട് ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന ദൈവമാണ് ‘മാടന്’ (ഉദാഹരണത്തിന്: അരുണാചല മാടന്, ചാത്തന് മാടന്, പുലിമാടന്). ഗ്രാമങ്ങളുടെയും കാവുകളുടെയും അതിർത്തി കാക്കുന്ന കാവല്ക്കാരനായാണ് മാടനെ കണക്കാക്കുന്നത്.
ചരിത്രപരമായ വേരുകള്: പ്രാചീന കാലത്ത് യുദ്ധത്തിലും നായാട്ടിലും വീരമൃത്യു വരിച്ച ഗോത്രവീരന്മാരുടെ സ്മരണയ്ക്കായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന വീരക്കല്ലുകളുടെയും കല്ത്തറകളുടെയും പരിണാമമാണ് പില്ക്കാലത്ത് മാടന് സങ്കല്പ്പമായി മാറിയത്.
രൗദ്രഭാവമുള്ള മൂര്ത്തിയാണെങ്കിലും തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്ക്ക് സര്വ്വവിധ സംരക്ഷണവും നല്കുന്ന ദൈവമായാണ് നാടന് ജനത മാടനെ വിശ്വസിക്കുന്നത്. പടയണി പോലുള്ള അനുഷ്ഠാന കലകളില് മാടന്കോലങ്ങള്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
മറുതയും മറ്റ് മന്ത്രമൂര്ത്തികളും
മനുഷ്യന്റെ ഭയത്തെയും പ്രകൃതിയുടെ അനിയന്ത്രിതമായ ശക്തികളെയും നിയന്ത്രിക്കാന് പ്രാചീന മനുഷ്യന് കണ്ടെത്തിയ വിവിധ രൂപങ്ങളാണ് മറുതയും ഗുളികനും പോലുള്ള മൂര്ത്തികള്.
രോഗങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും വിതയ്ക്കുന്ന ശക്തിയായും എന്നാല് പ്രീതിപ്പെടുത്തിയാല് രോഗശാന്തി നല്കുന്ന അമ്മദൈവമായും മറുതയെ ചില പ്രദേശങ്ങളില് ആരാധിക്കാറുണ്ട്.
ഗുളികന്: വടക്കന് കേരളത്തിലെ തെയ്യങ്ങളില് ഏറ്റവും ഭയാനകവും എന്നാല് ശക്തവുമായ മൂര്ത്തിയാണ് ഗുളികന്
കാലന്റെ (യമന്റെ) ഭാവമായിട്ടാണ് ഇതിനെ കാണുന്നതെങ്കിലും, ആദിമകാലത്തെ കറുത്ത പ്രകൃതി ശക്തികളുടെയോ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗോത്രസങ്കല്പ്പങ്ങളുടെയോ പ്രതിരൂപമാണിത്.
ഇന്നത്തെ സോഷ്യല് മീഡിയ ട്രെന്ഡുകളും യാഥാർത്ഥ്യവും
പാഠപുസ്തകങ്ങളില് നിന്നും പടിയിറക്കപ്പെട്ട ഈ ഗോത്ര ദൈവങ്ങള് ഇന്ന് റീല്സിലൂടെയും സോഷ്യല് മീഡിയ വീഡിയോകളിലൂടെയും വീണ്ടും മുഖ്യധാരയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നുണ്ട്. ഇത് ഒരു വശത്ത് പുതിയ തലമുറയെ തങ്ങളുടെ തനത് വേരുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനടക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മറുവശത്ത് ഇത്തരം ഗൂഢമായ ആചാരങ്ങളെ വെറും വിനോദമായോ പെട്ടെന്നുള്ള കാര്യസിദ്ധിക്കുള്ള ഷോപ്പിംഗ് മാളുകളായോ കാണുന്ന പ്രവണതയും ശക്തമാണ്. ആദിമ മനുഷ്യന് പ്രകൃതിയോടുള്ള ഭയത്തോടും ആദരവോടും കൂടി മാത്രം സമീപിച്ചിരുന്ന ഈ ശക്തികളെ അശാസ്ത്രീയമായി സമീപിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും സാമൂഹികമായ അപാകതകളിലേക്കും ചൂഷണങ്ങളിലേക്കും നയിക്കാറുണ്ട്.
എങ്കിലും, ആര്യവത്കരണത്തിന്റെ ഏകശിലാ രൂപങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ കാടുകളും കാവുകളും നാടന് പാട്ടുകളും ഇന്നും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ ദ്രാവിഡ തനിമയാണ് യഥാർത്ഥത്തില് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക തറക്കല്ല്.
